پہ منی شادہاں کہ غم گْریونت
درد ءُ ارس ءُ زہیر ہم گْریونت
درد ءِ شانتل اگاں الہان بہ کنت
تہ کپوتانی مہر ءِ رم گْریونت
ما زہیراں چہ سر رِچیں دہدے
مئے غم ءِ دزگہار ستم گْریونت
قاضیؔ ءُ ساحرؔ ءُ عطا شادؔ ءِ
پہ یک پربندے ءَ قلم گْریونت
ارس اگاں دیدگاں قطار مہ بنت
دل سچیت ءُ حیال ءِ چم گْریونت
آ تئی تْرانگانی ہمراہ اَنت
آہمک سہت ءُ پاس ءُ دم گْریونت
آ کہ نورؔ روچ ءَ درداں باز کننت
آ شپاں آگہی ءَ کم گْریونت