پہ من تئی حیال گُشے شہداں زہر کنت
ہر سہت مئے گُمان ءَ سدرنگ ءُ تہر کنت
تو سردرا کہ اتکگئے پہ واہگءَ منی
راہاں وَ چو پدا مئے جِتا زاناں دہر کنت
تئی یاتءِ بُنگی اِنت مئے اوستءِ جنّتءَ
غم مئے دوارءَ سدّکاں دردانی شہر کنت
من کہ صدوؔءِ واہگ ءُ مہراں چِہ سرگْوزاں
کِیّاؔءِ تْرانگاں چہ منا کَے زبہر نت
من گوں وفاہاں نشتگاں اُمیت ءَ شادہءِ
بلکیں بگندئے نورؔ! غماں بانگ ءُ بہر کنت