وت مئے واہگاں کُشئے گْریوئے
ارساں تو دامن ءَ مشئے گْریوئے
درداں مارا وَ زی کتگ امباز
مرچی تو اتگئے گُشئے گْریوئے
بیا وتی مارا تو بہ کن محرم
ما نہ زانیں چیا چُشئے گْریوئے
اے کہ درد ءِ پِڑ اِنت ادا ہر روچ
ترانگانی ’چر‘ ءَ جُشئے گْریوئے
نورؔ! مہر ءِ غم اِنت غم ءَ گْور کن
واہگ ءِ آس ءَ پیِلُشئے گْریوئے