دُور نندئے کہ نندئے نزیکءَ
تو وتی مارا گندئے نزیکءَ
دْروشمے درد ءُ واہگ ءِ دیستگ
پنوؔءَ مرچی سندھءِ نزیکءَ
تو اوں زانئے جتاہیءِ درداں
ساہتے مئے بہ نندئے نزیکءَ
نوں وتی درد ءُ مَرگ ءِ لوگ بستگ
مرچی لاشارءَ رِندءِ نزیکءَ
المءَ نورؔ منزلءَ سرباں
مَرگ دیستگ من زندءِ نزیکءَ