چم اَرسانی پُرس ءَ نہ دارنت اَگاں
دل کہ دردانی تُرُس ءَ چوگار اَنت اَگاں
چون بیت زندگی ءِ سفر دیمترا
توبگُش
زندگی
روکیں روچے دراَتکہ چہ روبرکت ءَ،
ترا ءُ منا
گُلزمین
آزمان
مُرغ، ماہیگ
دریا ءُ کوہ ءُ گراں
مانداریت چو رَندگ ءُ داز ءُ ہُشکیں چِگرد
یا چو تہنا بے مردمیں، مردے ءِ پتّر ءِ
گوٛات ءِ باہوٹ بیتیں تگرد
کس پہ کسی نہ اِنت
چو گُشئے مادگ ءِ کانٹ ءَ
اوشتاتگیں گُلزمین
دُرس بے معنہ اَنت
دین، دُنیا
روچ، شپ
ماہ ءُ مہکان
کلکشاں
سنج ءُ گنج
زِر ءِ گوٛات
سُہب ءِ سمین
مرچیگیں چِلّگ ءُ موسمانی ہتم
یا کہ باندات ءِ غم
ہچ نہ دارنت سیٛادی
گوں بنیادم ءَ
برٛات
سنگت
گُہار
دوست، عازیز
مردم گِری
پشت نہ کپتگ
چہ چوناں زِبہریں دل ءِ باطن ءَ
چوش کہ چاہی کپوتانی بال ءِ رم ءَ
گون کپتگ درامد تبیں شانتلے
مانداریت کدوہانی اَجگیں دِلاں
گوں وتی نالگاں
تو بگُش
گِلّہ دارئے پہ کیَ
کئی زنگ ءَ جنئے
رسم ءُ دوداں
ناں بندوک اِنت بی بی حوا
نَیکہ آدم پہ اَرزُنی دانے ءَ
در کپیت چہ بہشتانی دروازگاں
واجہ حدر ءَ را مرگ ءِ تپ ءَ گوٛرجتگ
ساہ کندن ءَ سرکتگ
ملکموت بہر ءُ بانگ ءَ اِنت
اَرواہ ءُ ساہ
مرچاں شیطان ءِ سُجدگ
گناہے نہ اِنت پہ آدم ءُ آدم ءِ پِش پداں
چوکہ ربّیں حُداوند ءُ پروردگار
گوں شیطان ءِ روکیں دل ءِ
آس ءَ تاپیت دست
وتی سردی ءَ اِنچو اوگار کنت
بیا بِگند
رسم ءِ دودانی زمزیل چوں پرٛشتگ اَنت
ہر کس ءَ را گَزر
گوں وتی
جند ءِ وشی ءُ غم
زند چے دنت حساب
وہد چے دنت جواب
چم اَرسانی پُرس ءَ بہ گوٛارنت چیا
دل اوں دردانی تُرُس ءَ مہ دارنت چیا