بیا کہ بے تو کوش ءَ دیم چہ مئے ہلک ءَ بدل کرتگ
وتی ما نالگانءَ تئی زہیرءِ شہدیں نل کرتگ
صباہاں زہیرنالیں، بیگہاں درداں گلائیشیں
وفاءِ ما وفاداریں پمشکا جیگ تل کرتگ
بہ گندے پنوؔءَ چو رنگ بیاریت مئے ہلاہوشی
تئی شوہازءَ ما دردءِ سفر، ارسانی شَل کرتگ
منی ارسانی جوہءِ، ماں جہانءَ واہگ اِنت یکیں
ترا کہ دوشی دیست وابءَ منی درداں اوں گَل کرتگ
کےءَ پہ دیدگاں چہ زہیرءِ الماساں کمائے نورؔ
وتی دردانی لاسانءَ کہ تو مہرءِ غزل کرتگ