منیرمومن ءِ نام ءَ
رنجگ ءَ، گریوگ ءَ، دل ءِ زرگ ءَ
گیش مھکم کُتہ من ءَ پرشگ ءَ
جھد ایمان اِنت پہ زمین دوستاں
آزمان جھل بیت پدگ پدگ ءَ
ما نہ لوٹ اِت کہ سر بہ بئیں اود ءَ
کشک تاچینتگاں تچگ تچگ ءَ
تھنا توئےءُ بس تئی جند اِنت
ھچ کسے نیست منی دلءِ درگ ءَ
چنچو دژمن من پہ وت ءَ رودینت
یکءُ دو روچ ءِ سنگتی کنگ ءَ
ھرکسی کرد وت ءَ را زاھر کنت
کسے بنام نہ بیت دپءِ گشگ ءَ
باز نزیک انت نوں بلوچستان
”دور گنداں من بیرکے سُرگءَ“
چندے روچ اِنت من سیر کتہ زندءَ
دژمنے دیم بدئے منی جَنگ ءَ
بے تو انچو من ایوکاں عارف
لوگ پیداک اَنت منی ورگءَ
چنچو تو دیر کتہ ادءَ رسگءَ
انوں ساہ دات ءَ بزگیں زدگءَ
من وداریگ اِتاں تئی سپر ءَ
ریپ داتگ تو گوں وتءَ برگءَ
شَرءُ شِر ھر دو برھنگی گرداں
گنگءُ کوراں من پہ تئی گشگ ءَ
پد نہ کنزاں داں یکبرے جہ جت
من بلوچے آں پہ وتی مِڈگ ءَ
باز ترا رستگ مھبت ءِ پشتءَ
باز کماتہ من شائری کنگءَ
زندگی کوھنیں دوستے اَت عارف
نوں من ءَ واب نئیت وتی مِرگ ءَ