چہ کینگ ءَ سربار، دل ءَ کست کہ منوں بس

چہ کینگ ءَ سربار، دل ءَ کست کہ منوں بس

ہر جنگ ءَ وتی مان کتگ دست کہ منوں بس

اے راه ءَ وتی جند ءَ ابَید کسّ نہ دیست من

نا ماهے، نا آزمانے سرا است کہ منوں بس

پہ دژمن ءَ یک تیرے نہ دات آس داں اُمر ءَ

بس راه وتی برات ءِ مدام بست کہ منوں بس

نا راه ءِ نشانے ، نہ دِگہ هست شُبینـے

سرگپتہ کجام دیما اے سرمست کہ منوں بس

پہ پِیرُکی میراس ءُ سِلہ بنداں گنوک اِنت

نا زانت، نہ پجّارے دِگہ است کہ منوں بس

اے هؤر ءَ تئی لُنٹ ءِ سرا ترمپـے نہ کرزاں

اے جمبر ءَ چمّانی تہ ءَ بست کہ منوں بس

آزمانے سرا کپتگ ءُ بـے سُدّیں چکرّیت

ارشاد اِنت وتی حال ءِ تہ ءَ مست کہ منوں بس