آس تاھیریں دل نگھبان اِنت
سوچنیں دردے سینگ ءَ مان اِنت
باز مردم وتی تہ ءَ گردایت
باز مردم پہ دست گِرّان اِنت
ما وتی منزل ءَ کدی سر بیں
کشک وت ءَ انگہ دور کشان اِنت
انگرءُ ڈنگر اِنت بلوچ آباد
سیوی سبز اِنت نہ کیچ ساچان اِنت
زندگی ھستءُ نیستی ءِ بُنجل
کُنگویں ناھے وھدءِ گزران اِنت
روچ تئی ساھگ ءَ ترپ اِیت دائم
شپ تئی زلپاں مار پیچان اِنت
من سوار گوات ءِ مرکب ءَ عارف
وھد منی چمءِ کلءَ پادان اِنت