نہ کوش گال کنت گوں من، نہ چول تران کننت

نہ کوش گال کنت گوں من، نہ چول تران کننت

نہ نود سر بتگیں قصہ ئے بیان کننت

تو سمبہان ءِ چو دابانی تّریں بانور ءَ

کئے ءَ را تیرتئی اے بَری نشان کننت

دل ءَ من سدّکاں آ روچ باز دُور نہ اِنت

جَنّک بلوچ ءِ وتی بیرک ءَ گْشان کننت

اِشاں مدام بہ شنگین چو ساوڑی نوداں

چوں زیبدار اَنت تئی مہپر دل ءَ مئے مان کننت

تو قاضی یکبرے سرکن وتا مئے ہنکین ءَ

ترا را سنگ گوں چوریگاں جی ءُ جان کننت