بَرگَشتگیں ھیالاں دِلوں گوں وتا نہ اِنت
تئ دُراھیانی روچ ، شپ ءَ وپسگءَ نہ اِنت
دیوالے بیت کہ ساھِگے ، چمّے کہ رھسرے
ھِچ چیز مرچاں جند ءِ وتی جاگہءَنہ اِنت
مارا اوں در نہ گیتکہ وتی دوست ءُ دژمناں
تئ دل اوں ھنچو جند ءِ گماں آشنا نہ انت
ھوشام ءَ برپ بستہ دل ءُ دیدگاں منی
تھنائی انچیں آسے کہ آس ءِ وڑا نہ اِنت
نوں بائدیں بِہ پیچاں وتی اُمر ءِ پتّر ءَ
دمبرتہ زندگی ءَ ، منی اوں دلءَ نہ اِنت
تئ ترانگ اِنت ، توئے ءُ تئ لوگ ءِ پیژگاہ
ارماں بلے وتا مں نہ گِنداں ، اِدا نہ اِنت