شئر
سدانی ھساب ءَ شئر ءَ بِچار۔
پٹ ءُ پول ءِ آسر
1135 شئرکٹہت نہ بیت پدکزگءَ
بیا اُو منی میریں بلوچ! گردے کجا چو بزگءَ دردے منءَ گیرت مں دِلءَ، پر تئی سبکیں جزگءَ
جِتا اِنت
آزاتیں مردانی، بے شک جہان جِتا اِنت جَہلءَ زَمیں جِتا اِنت، برزا آسمان جِتا اِنت
اھد زانوگِراں آ تنداں کُتگ
اھد زانوگِراں آ تنداں کُتگ مارا ”پشّانکے“ ءَ کَید ءُ بنداں کُتگ
اَمانتے گوں تو پشت کپتگ، بُرو بِدئے ئے
اَمانتے گوں تو پشت کپتگ، بُرو بِدئے ئے کئی د ِل اِنت سینگ ءَ نہ منتگ، بُگو بِدئے ئے
ھُدا ءِ اُمّیت ءَ نِشتگیں ما
ھُدا ءِ اُمّیت ءَ نِشتگیں ما بِچار کہ چِینچو بے وسیں ما
ھمے گلگ تئی کہ تو دل ءِ ھال من ءَ نہ گُشتگ
ھمے گلگ تئی کہ تو دل ءِ ھال من ءَ نہ گُشتگ کرار در سِستگ، واب جِستگ، کجا نہ گُشتگ
شھکور ھاراں گِپتگ اَنت
شھکور ھاراں گِپتگ اَنت دِیدگ گُباراں گِپتگ اَنت
لاپ شُھاز کنگی اِنت
لاپ شُھاز کنگی اِنت ھِیلہ باش کنگی اِنت
جیڑگ آں کہ چہ تو پیش کپاں
جیڑگ آں کہ چہ تو پیش کپاں راه ءُ زندانی گُنٹگان چِناں
چو ترا گوشتءَکئےءَشموش منا
چو ترا گوشتءَ کئےءَ شموش منا من شموشت ءَ ترا شموش منا
ابیتکیں واھشت کرار کپتہ
ابیتکیں واھشت کرار کپتہ منا گنوکے دچار کپتہ
وشبو
چنچو وش بیت اگاں تو گون ببے اے سفر نود بیت رچیت وشبو